ไปเที่ยวทะเลมา

วันพฤหัสที่ 5 เมษายน ออกจากบ้านตั้งแต่ 8 โมงเช้า (จริงๆตั้งใจว่าจะออกกันมาตั้งแต่ 7 โมงครึ่ง แต่ต้องมีอาการสายเล็กน้อยตามประสาชาวไทย) นั่งรถไปเรื่อยๆ สามสีร้องในช่วงแรกเล็กน้อย มันคงกลัวเราเอาไปปล่อย ต้องคอยนั่งลูบหัวลูบตัวมันไป นานๆไปมันคงเหนื่อยเลยเงียบไป แล้วก็มาแหกปากอีกทีตอนถึงเพชรบุรี แค่ 2 ชั่วโมงกว่าๆก็ถึงเพชรบุรีแล้ว ไม่น่าเชื่อ แวะตลาดเพชรบุรี ถิ่นเก่าพ่อ เอาสามสีไปฝากร้านญาติพ่อ แล้วก็ไปซื้อของกินกัน ร้อนอย่างที่คิด ดีที่ใส่เสื้อแขนสั้นกางเกงก็ขาสั้น เอาให้ดำเมี่ยมกันไปเลยเอาสิ
ซื้อของเสร็จไปลืมไปรับสามสีไปด้วยกันต่อ หลงทางเล็กน้อยให้พอตื่นเต้น แม่บ่นน่ารำคาญ เราก็ได้แต่พูดว่า "ถึงหลงยังไงก็หลงอยู่ในประเทศไทยนี่แหละ ไม่ไปไหนไกลหรอก" และแล้วก็ไปถึงที่พัก ยังไม่เที่ยงเลย ทำเวลาสุดฤทธิ์
จริงๆแล้ว เราไม่ชอบทะเลเอาซะเลย นี่ถ้าไม่ไปกันทั้งครอบครัวก็คงขอบาย แต่ถึงจะไปกันทั้งครอบครัวก็ไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ ไปทีไรพ่อกับแม่ต้องเถียงกันได้ทุกทีสิน่า คราวนี้ก็เถียงกันอีกจนได้ แต่เพราะที่พักดีได้ใจเลยสนุก ไปทะเลครั้งนี้สนุกมากที่สุดเท่าที่จำความได้เลย
ไม่ชอบทะเลเพราะ แดดร้อน เหนียวตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งพอขึ้นจากทะเล เปรอะๆทราย ล้างเท้าแล้วก็ยังมีเปื้อนที่รองเท้า ล้างรองเท้ารองเท้าก็เปียก กว่าจะเดินขึ้นไปถึงห้องพัก น่ารำคาญจะตาย
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่อย่างงั้น มาทะเลคราวนี้ที่พักได้ใจเป็นอย่างมาก ตอนแรกพ่อบอกว่าจะไปพักที่ "โรงแรมสายลม" ที่เดียวที่เดิม แต่บอกเค้าว่า "ขอพักแบบที่เป็นบ้านติดชายหาดได้มั้ย" แล้วพ่อก็หาให้ได้ ประทับใจมากๆ
"ภาวิดา" เป็นที่พักคล้ายๆรีสอร์ท แต่ไม่หรูขนาดนั้น มีบ้านแบบหลังเล็กๆ เตียงคู่ ห้องน้ำในตัวประมาณ 5 หลัง แล้วก็บ้านแบบ 2 ชั้น ห้องน้ำอยู่ชั้นล่าง ห้องนอนเตียงคู่ 2 ห้องอยู่ชั้นบน มีระเบียงลมกรรโชก แล้วบ้านก็ติดชายหาดเลย ลงบันไดบ้านไปก็เจอชายหาดเลย บรรยากาศดี คนดูแลก็อัธยาศัยดี น่ารัก แต่มีข้อเสียอยู่อย่าง คือ เค้าปลูกบ้านออกไปในชายหาดมากไปหน่อย พอน้ำขึ้นก็ขึ้นมาถึงบันไดเลย ตอนกลางคืนเข้าเลยต้องปิดประตูไม่ให้ลงไปเล่นน้ำ ไอ้เรากะจะเดินอาบแสงจันทร์เพิ่มพลังชีวิตซะหน่อย อดเลย
ข้อเสียอีกอย่าง คือ มด ยุง และ แมลงสาบ มดไม่เท่าไหร่มันแค่มาหาไรกิน ยุงก็ไม่เท่าไหร่มันแค่มาหาอะไรกินเหมือนกัน แต่ต่างจากมดตรงที่มันเสือกมากินเลือดเรานี่สิ ดีที่เอายาหม่องไป จากประสบการณ์การไปทะเลที่ผ่านมา ยุงทะเลน่ากลัวมาก ตัวใหญ่ กัดเจ็บ คนที่น้ำเหลืองไม่ดีอย่างเราก็ต้องมีการป้องกันไว้บ้าง แต่ไอ้แมลงสาบนี่สิ ไม่ได้กลัวหรอกนะ แต่ให้จับก็ไม่เอาอ่ะ มันเดินเล่นไปมาก็ไม่ได้ว่าไรหรอก แต่ถ้ามันบินขึ้นมานะ ขอลาตายดีกว่า
แต่ไม่เป็นไร ข้อดีมันเยอะกว่าให้อภัย ให้อภัย ที่สำคัญเป็นอย่างยิ่ง คนน้อย ไม่วุ่นวาย เพราะใกล้ๆไม่มีโรงแรมหรือที่พักอื่นเลย แถมที่พักเดียวกันนี่ก็มีแค่เราหลังเดียว ถึงคนจะมาพักกันเต็ม ก็ไม่เกิน 10 ครอบครัว สบายๆ คงเป็นเพราะยังไม่ถึงช่วงเที่ยวด้วยมั้ง ถ้าให้มาตอนคนเยอะๆก็ไม่เอาหรอก ขี้เกียจเบียดเสียดทั้งบนถนน ทั้งในที่พัก
พอไปถึงสามสีก็จิตตก สำรวจไปทั่ว และไปจบลงที่หลังตู้เสื้อผ้า แก่ก็แก่แล้ว ยังอุตส่าห์กระโดดขึ้นไปได้เนาะ กว่าจะเอาลงมาได้ ไม่ยอมออกจากห้องเลย ได้ข่าวว่ามันกลัวทะเล ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แมวเมืองหลวงกลัวทะเล
(อ่อ แอบบอกเผื่อใครสนใจ บ้าน 2 ชั้น คืนละ 4,000 บ้านชั้นเดียวคืนละ 2,000 แต่ถ้าเป็นวันธรรมดา 1,600 ถูกสุดๆ คุ้มสัดๆ ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆ หนับหนุนๆ ขอสัญญาว่าจะไปอีก ถ้าจำทางได้)

ตอนบ่ายๆไปเดินเล่นชายหาดให้เท้าสัมผัสธรรมชาติบ้าง ให้เท้าเขี่ยทรายเขี่ยน้ำทะเลบ้าง ถ้าใครมาเห็นจะคิดว่าไอ้นี่บ้า แต่เห็นแล้วทนไม่ได้ เสียดายของสวยๆงามๆ เลยเดินเล่นไปเก็บขยะไป แม่ก็มองงงๆว่าไอ้ลูกบ้านี่อยู่บ้านไม่เคยทำความสะอาดบ้าน มาทะเลผีขยันสิงเดินเก็บขยะเฉยเลย เคยบอกแม่ว่า ถ้าไม่ห่วงว่าเดือนๆนึงต้องซื้อซีดีของเด็กๆในสังกัดที่มีเพิ่มขึ้นทุกวันๆ เราจะขอไปทำงานกับกลุ่มอนุรักษ์ธรรมชาติ ขอทำงานเพื่อนสังคม แต่ในเมื่อเรายังต้องใช้เงินซื้อข้าว และเลี้ยงเด็กๆ(ในสังกัด) จึงขอเป็นพวกวัตถุนิยมต่อไป
เดินเล่นแล้วก็กลับมานอนเล่น นอนเฉยๆมันไม่หลับ เลยไปเอาเบียร์มาซดป๋องนึง ได้ผล ปวดหัว ง่วงมาก ขึ้นไปนอนเลย ตื่นมาอีกที 5 โมง แล้วก็ถึงเวลาอาหารเย็น แต่งตัวไปกินข้าวข้างนอก แล้วก็กลับไปตายรัง โรงแรมสายลม ที่เดิม ไม่ไปไม่ได้เลยใช่มั้ยเนี่ยที่เนี่ย ห๋ะ ไปอยู่ได้ทุกปี เค้าจำหน้าได้แล้ว คือโรงแรมนี้ไปมาตั้งแต่เด็ก ไปกันทั้งตระกูล แค่เค้าเห็นนามสกุล จากแขกธรรมดาๆก็กลายเป็นแขกชั้นพิเศษขึ้นมาทันที แต่คราวนี้ไปกินข้าวเฉยๆ แล้วก็ไปเดินเล่นที่ตลาดหัวหิน เดินไปเดินมานึกว่าจะมีของพื้นบ้าน แต่...มันก็...นี่มันเหมือนที่กรุงเทพเลยไม่ใช่เหรอ แล้วก็ได้รับคำสารภาพมาจากแม่ค้าร้านนึง "รับมาจากกรุงเทพค่ะ" เราก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆออกมา

กลับมาถึงบ้าน 4 ทุ่มกว่าๆได้ ดูทีวี หลังจากที่ไม่ได้ดูมานาน น้องมันดู เราก็ดูไปด้วย หลังอาบน้ำก็พาสามสีลงไปปลดทุกข์ แต่ด้วยความที่มันยังไม่ชินสถานที่ มันเลยฉี่ไม่ออก เอาแต่จะหลบไปอยู่ใต้รถทุกที ผ่านไปครึ่งชั่วโมง รู้สึกตัวลอยๆ เหมือนโดนยุงหาม เลยลากสามสีขึ้นนอน กว่าจะได้นอนก็ตี 1 ได้ นอนด้วยกันอยู่ดีๆ ตี 4 มันก็ร้อง ตอนแรก บอกตรงๆเลย เห็นเค้าบอกว่าพวกสัตว์เนี่ยมันมักจะเห็น...อ่ะนะ ไอ้เราก็เสียววาบๆ ตอนแรกไม่กล้าลืมตามาดู แต่มันก็ร้องอยู่ได้ เราก็ทำใจกล้า ลืมตาขึ้นมา ถ้าเราเห็นอย่างน้อยก็มีแมวเป็นเพื่อนนี่แหละวะ สรุป ไม่เห็นอะไร แต่คาดว่ามันปวดฉี่ เลยได้แต่ด่าว่า ตอนให้ฉี่เสือกไม่ฉี่ แต่ด้วยความรักแมว เลยลากมันลงไปฉี่ในห้องน้ำ แล้วมันก็ไม่ฉี่อีก ว้อยยยยยยยยยยยยยย แต่พอเอาขึ้นมามันก็หลับดี คงกลัว กลัวมากๆก็จะออกแนวซึมๆ
ง่วงมาก ตื่นมาอีกที 8 โมงกว่า แม่เจ้า กรูนอนวันละ 3-4 ชั่วโมงมาจะอาทิตย์นึงแล้ว ขอกูหยุด ขอพัก ขอนอน แต่แม่ก็มาปลุกด้วยอาการดีใจที่เค้าสามารถไปหาซื้อโจ๊กมาได้ (จากในที่ทุรกันดารเยี่ยงนี้) สรุป ซื้อมาแค่ 2 ถุง ดิชั้น กินโรตีที่ซื้อมาเมื่อคืน แล้วมาปลุกกูทำไม แต่ตื่นแล้ว นอนต่อไม่ไหว เลยไปเดินเล่นชายหาดอีกรอบ เมื่อวานเดินไปทางซ้าย วันนี้ขอไปทางขวา เดินไปถึงสะพานปลาแน่ะ แต่ไปถึงไม่สุด เหตุเป็นเพราะ ไม่ได้ใส่รองเท้าไป เหยียบหินมากๆมันเจ็บ เดินไปไม่ไหว อำลา
และแล้วก็ถึงเวลากลับ 10 โมงอาบน้ำ คืออยากเล่า ตอนแรกน้องอาบก่อน แล้วแม่ก็ตามไป ไอ้เราก็นั่งรอในห้อง รอไปรอมา ไมนานจัง เลยลงไปดู เค้าอาบเสร็จกันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว อาบเสร็จแล้วไม่บอก นี่ถ้าไม่ลงมาดูคงไม่ต้องอาบน้ำ กลับบ้านเลย เซ็งจิต
นั่งรถกลับ ออกจากที่พัก 11 โมงกว่าๆ นั่งรถไปเรื่อย หลงทางเล็กน้อยพอขลุกขลิก แวะซื้อของฝากกันอีกที เข้าไปในร้าน มีความรู้สึกเหมือนเป็นลูกค้าวีไอพี เดินเข้าไปปุ๊บ อยากได้ไรหยิบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เค้าก็เอาอาหารมาต้อนรับ เอาไอ้โน่นไอ้นี่มาให้ชิม เอาใจสุดฤทธิ์ เค้าไปทีเดียวออกมาเค้าได้กำไรไปตั้งร้านใหม่ได้อีกร้านเลย อะไรจะซื้อเยอะขนาดนั้น แทบไม่มีที่เก็บ คาดว่าอาทิตย์เดียวคงหมด

กลับมาถึงบ้านบ่าย 3 ได้ เหนื่อยมาก นั่งเล่นได้สักพัก ร่างกายมันสะกิดบอกให้ไปพักผ่อนเถอะ เลยขึ้นมานอน ตอน 5 โมงเย็น และตื่นมาอีกที 4 ทุ่ม ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นอนล้างนอนผลาญ เท่านั้นไม่ว่า ตื่นมาอาบน้ำ นอนอีกทีเที่ยงคืนกว่า ตื่นมาอีกที 10 โมงกว่า บ้าไปแล้ว นอนกันแบบเอาให้ตายกันไปข้างนึงเลย
ตอนนี้ตี 1 กว่าแล้ว ยังไม่ง่วงเลย นอนเยอะเกินไป พรุ่งนี้ต้องตื่น 6 โมง โอ้แม่เจ้า จะตายมั้ย

ว่าแล้วก็เอารูปมาให้ดู

ชื่อรีสอร์ท "ภาวิดา"

พอผ่านเข้าประตูไปก็จะเห็น

นี่บ้านที่เราไปพัก

ชื่อว่าบ้าน...

ห้องนอนเรากับน้อง รวมทั้งน้องแมว

นอนเล่นอยู่ใต้ถุน วิวงาม

อันนี้ถ่ายจากห้องแม่กับป๊า

สวยมากๆ

น้องแมวที่น่ารัก กับ น้องสาวที่น่า...

เดินเล่นชายหาดตอนเช้า จับปูได้ด้วย

นี่สะพานปลา

...ขอยืนยันอีครั้งว่า การไปทะเลครั้งนี้ สนุกที่สุด เท่าที่จำความได้เลย....

มุมตอบคอมเมนท์
เมย์ - ชื่อใหม่วง heart เห็นเค้าบอกว่าเป็นตัวภาษาอะไรก็ไม่รู้ แล้วมันอ่านว่าเยี่ยงนั้น ไอ้พวกบ้า // ไปสวิสก็ได้ ไปไหนก็ได้ แค่มีของฝากมาให้เป็นพอ โอเค๊?
กนกธร - อ้าวๆๆๆๆ จะเอาyukiก็ข้ามศพเราไปก่อนเลย อีกไม่นานหรอก ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
จ๊อย - น่ารักๆ ไม่น่ากลัว แต่น่ารักในแบบขอวงเราเนี่ย... // อยากยืมจะไปหาก็โทรบอกก่อนดิวะ จะได้เอาไปให้ ไอ้พวกบ้าชอบมาไม่บอกแล้วก็มาบอกว่าอยากได้นั่นได้นี่ หอยหลอด // มาช่วงนี้สิ โน่อยู่ แต่จะร่าเริงหรือบูด อันนี้ไม่ทราบได้ // ลูบหัวไม่ได้ ได้แต่ตบหัว แล้วลูหลังตาม ได้ป่ะ
อ้อม - ไอ้แอมมันยังมาทำงานเลย มันไปบ่นให้ฟังบ้างเปล่า ร้านเราออกจะใจดีน้า ยังไงแกเรียนจบก็ต้องทำงานอยู่ดี เคยทำมาก่อนแล้วพอไปเจอของจริงจะได้ไปแป่ว ถ้ามาทำงานด้วยกันหลังเลิกงานจะได้ไปกินข้าวด้วยกันต่อได้ ไง คิดใหม่ได้นะ // ไม่มีเวลาไปดู ไว้มีเวลาเยอะๆจะเข้าไปดู
จ๊อย - (อีกที) ไม่ได้ไปงานหนังสือ อยากไป แต่ไม่ได้ไป ไปไม่ได้ ไปไม่ไหว ถ้าไม่ได้ไปทะเลคงไปงานหนังสือ แต่ตอนนี้คงไม่ทันแล้ว ไว้เจอกันนะ